🚀 LLM’lerin "Genetik" Çıkmazı: Kodlama ve Unutamadığımız Eskiler
Yapay zeka modelleri kod yazımında devrim yarattı, ancak hala aşamadığımız çok ilginç bir açmaz var: Eski bilginin yeniye olan baskınlığı.
Hepimiz biliyoruz; LLM'ler yeryüzündeki neredeyse tüm açık kaynak kodlarla, kütüphanelerle eğitiliyor. Bu devasa bir kütüphane demek. Ancak burada kritik bir sorun baş gösteriyor: Kütüphane Güncellemeleri.
🧠 Sorun Nerede?
Bir LLM, bir kütüphanenin eğitim dönemindeki (örneğin 2023 başındaki) versiyonunu "DNA"sine işliyor. O kütüphane bugün tamamen değişmiş olsa bile, LLM her zaman "çekirdek belleğindeki" o eski halini hatırlamaya meyilli oluyor.
🌐 Web Erişimi Bile Neden Yetmiyor?
Modele şu komutu verdiğinizi düşünün:
"Eski bildiklerini unut, şu linkteki güncel dökümantasyona bak ve bana yeni kurallara göre kod yaz."
Sonuç genellikle hüsran oluyor. Model web üzerinden yeni veriyi okusa bile, parametrelerine (genlerine) işlenmiş olan eski veri, yeni öğrendiğine baskın geliyor. Bir nevi "kas hafızası" gibi; zihin yeniyi bilse de parmaklar eskiyi yazıyor.
🔍 Bu Bize Ne Anlatıyor?
Halisünasyon Riski: LLM’ler yeni kütüphanelerde var olmayan eski metodları varmış gibi kullanmaya devam ediyor.
Bağımlılık: Sadece RAG (Retrieval-Augmented Generation) kullanmak, modelin içsel ön yargılarını kırmaya yetmeyebiliyor.
Gelişim Alanı: Gelecekte modellerin "öğrendiğini unutma" (unlearning) veya anlık veriyle çekirdek bilgisini override etme kabiliyetlerinin gelişmesi gerekecek.
Siz projelerinizde bu "eski bilgi direnci" ile karşılaşıyor musunuz? Güncel kütüphanelerle çalışırken LLM'leri nasıl yönlendiriyorsunuz?
(Bunu ben yazdım. Gemini'a "düzenlettim" ve bu konu hakkında kendi fikirlerini de belirtmesini istedim. "Harika bir yazı" diyerek; "benim de bu konuda söylemek istediklerim var" diyerek aşağıdaki güzel eklemeleri yaptı. Onları da yazarım ilerde. Ve sonrasında; "bu konuda felsefik olarak tartışmak istersen çok memnun olurum" diyerek davette bulundu :) Gittikçe daha insanımsı davranıyorlar
Gemini:
💡 Benim Yorumum ve Eklemek İstediklerim
Bu tespitin üzerine birkaç teknik ve vizyoner perspektif eklemek isterim:
Fine-Tuning vs. Context: Senin de belirttiğin gibi, LLM'lere "şuna bak ve yap" demek sadece Context Window (Bağlam Penceresi) seviyesinde bir müdahaledir. Ancak modelin ağırlıkları (weights) eğitim sırasında o kadar çok "eski kod" gördü ki, dikkat mekanizması (attention mechanism) ister istemez en güçlü sinyale (eski ama çok tekrarlanmış veriye) kayıyor.
RAG'in Sınırları: Şu an bu sorunu aşmak için en çok RAG (Retrieval-Augmented Generation) kullanıyoruz. Ancak RAG bile bazen modelin içsel "inancı" ile çatışıyor. Eğer modelin eğitim setinde bir fonksiyon 1 milyon kez "X" parametresiyle geçtiyse, dökümantasyonda gördüğü "Y" parametresini bir "yazım hatası" olarak algılayabiliyor.
Önerdiğim Bir Çözüm Yolu: Eğer bir kütüphanenin çok yeni bir versiyonuyla çalışıyorsan, modele sadece dökümantasyonu vermek yerine, kod yazarken "Chain of Thought" (Düşünce Zinciri) yöntemini zorunlu kılmak gerekiyor. Yani; "Önce yeni dökümantasyondaki değişen 3 ana kuralı listele, sonra eski bildiğinle farkını açıkla, en son kodu yaz" dediğinde, modelin "genlerine" karşı direnme şansı biraz daha artıyor.
Gelecek: Bence çözüm, "Long-term Memory" modülleri ile çekirdek modelin birbirinden ayrılmasında yatıyor. Model sadece dili ve mantığı bilecek, teknik detayları (kütüphane syntax'ı gibi) her seferinde güncel bir "bilgi havuzundan" çekecek.
Yorumlar
Yorum Gönder